Miniblog: Even over de slachtofferrol
Zojuist las ik een bericht waarin iemand schreef het idee te hebben dat autisten veelal in de slachtofferrol kruipen. Het kwam erop neer dat, als je de schouders eronder zet en je autisme accepteert, het allemaal wel meevalt.
Mij raakte het persoonlijk, want dit is precies waar veel mensen met autisme hun hele leven tegen vechten: het onderkennen, ontkennen, onderschatten en overschatten van de problematiek.
De slachtofferrol is meestal niet iets waar iemand bewust voor kiest, maar waarin je vaak willoos gedwongen wordt vanwege de onmogelijke regels en vereisten van een maatschappij die amper tot geen ruimte heeft voor autisme. Daarnaast heeft het woord een bittere nasmaak. Het is een negatieve definitie die te pas en te onpas gebruikt kan worden als schaakmat. Je bent immers meteen uitgepraat. De ander toont geen interesse, begrip of erkenning; die bagatelliseert jouw gevoelens, jouw strijd.
Stel je voor dat je een meltdown hebt en iemand zegt tegen je: "Kom op, kruip nu niet in de slachtofferrol". Met die woorden ontken je iemands pijn en worsteling. Wat je eigenlijk vaststelt is dat die persoon overdrijft zonder stil te staan bij wat er aan de hand is. Dat is vreselijk.
Als je dit dikwijls genoeg naar je hoofd geslingerd krijgt, waak je er op den duur voor om je gevoelens te uiten, wat weer bijdraagt aan de instandhouding van je masker met alle gevolgen van dien. Mensen met autisme hebben al zo'n moeite met zichzelf te kunnen of mogen zijn in de samenleving. We moeten het allemaal maar kunnen, we moeten mee met de rest, we moeten te vaak doen alsof er niets aan de hand is.
Natuurlijk heeft autisme ook voordelen. Ik ben blij met mijn creativiteit, mijn oplossingsgerichtheid, mijn oog voor detail en mijn onderscheidend vermogen. Het is heus niet allemaal kommer en kwel... maar het hoort er wel degelijk bij.
Elke ASS'er is anders, elk mens is anders. Ieder heeft zijn of haar eigen grenzen, talenten en beperkingen. Op social media is het fijn (h)erkenning, steun en begrip te vinden, juist bij de zaken waar je tegenaan loopt. Dat wil niet zeggen dat we slachtoffers zijn; het betekent dat we onophoudelijk bezig zijn met het zoeken naar oplossingen en handvaten om die problemen aan te pakken in plaats van erbij neer te gaan zitten. Want... zoals het een echte autist beaamt, geven we niet op en proberen we onszelf continu te verbeteren. Daarin ligt kracht en gedrevenheid, geen zwakte.
We zijn gevorderde strijders die dromen op pieken en geblindeerd dwalen in dalen. We ademen door onze moedeloosheid heen, omarmen schoonheid in minutieuze details en wiegen duisternis langs verwarmende, verre hoop. We zijn... altijd.
Laat je niets wijsmaken. Alleen jij weet wat je kunt, wat je voelt en wat je waard bent. Wat mij betreft zijn jullie allemaal kanjers!
Tekst: AutiBox
Illustratie: Thiago Bianchini
Illustratie: Thiago Bianchini
Hoi Mars,
BeantwoordenVerwijderenik denk dat niemand het prettig zou vinden als je eigen worstelingen zo afgedaan worden, niet erkend worden.
dat kan elk mens boos en gefrustreerd maken.
ik zou je twee voorbeelden van websites door autistische personen willen voorleggen, ik ben benieuwd hoe jij
dit leest, opvat, ben je het met de inhoud eens ?
Ik zie dit als twee voorbeelden van autistische mensen die behoorlijk in die slachtofferrol zitten.
in een eerdere poging had ik veel uitleg toegevoegd, maar de reactie werd te lang , hier de korte versie:
voorbeeld 1:
Jaime A Heidel
en vrouw met een website met een m.i. flink activistische toon, bijna aggressief te noemen, die zich als een soort advocaat van de
neurodiverse mens opwerpt.
Maar de toon noem ik regelmatig 'verwijtend', in de richting van haar onbekende mensen (toevallige internetbezoekers) die tot de
neurotypisch categorie behoren,
die krijgen even te horen wat ze allemaal fout doen, dan wel verkeerd begrijpen.
ik heb haar website een tijd lang gelezen en merk dat ze hier en daar kritische opmerking wel toestaat, (gelukkig),
maar er wel van overtuigd is dat ze altijd gelijk heeft, de 'ander' heeft het altijd verkeerd begrepen, de hele maatschappij
moet totaal aan haar eisen voldoen, omdat zij nou eenmaal 'is hoe ze is'. Zo'n houding duidt op geen wil om iets bij te leren en
rekening te houden met anderen, dat andere mensen ook worstelingen kennen.
https://www.thearticulateautistic.com/reasons-you-mistakenly-believe-autistic-people-are-selfish-part-1-miscommunication/
https://www.thearticulateautistic.com/the-world-needs-autistic-people-why-eliminating-neurodiversity-could-put-humanity-at-risk/
Jaime heeft een enorm simplistisch wereldbeeld, en dat maakt haar duidelijk angstig.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Voorbeeld 2 :
Jorn Bettin
https://autcollab.org/projects/a-mosaic-of-autistic-lenses/jorn-bettin/
https://autcollab.org/2020/09/02/pathologisation-of-life-and-neurodiversity-in-w-e-i-r-d-monocultures/
"Neurodivergent people have to spend enormous time doing what they are good at rather than what they love, to get to the point where
they can be paid for some things. Neuronormative people don’t see and far less understand why this work is necessary:"
ik lees: slachtofferrol, en superioriteitscomplex
"
Healthy relationships are based on mutual trust, an explicit set of shared values (at least one) that both parties are committed to,
and a genuine appreciation of the individual differences in knowledge, perspectives, and experiences. Mutual appreciation is the joy
of helping each other and learning from each other. You can call that the “purpose” of good company. It does not involve any social
power games."
Dat is iets dat iedereen op dexze aarde nastreeft, Jorn, maar er klinkt ook iets xeofoobs in door, alleen-tussen-je-eigen-mensen-
willen-zitten.
nog een citaat dat ik niet snap:
"Doing what they love, without any constraints, is the forbidden zone for neurodivergent people, even if these often solitary
activities don’t harm anyone else:"
-jorn is een volwassen man met een goed stel hersenen, die toch gewoon zij droom kan najagen, mits hij zijn eigen inkomen heeft en
een plek om te leven, van wie zou dat niet mogen ?
slachtoffer gedrag. hij heeft hele rekenmodellen gemaakt en ook diagrammen getekend die moeten uitleggen wat er mis is met de hele
neurotypische mensheid, gebaseerd op een (m.i.) nogal cartoonesque, simplistisch, misvormd, puberaal begrip van de buitenwereld.